نامه های برگشتی

یافتن و دریافتن

majanin — Tue, 24 Feb 2009 07:35:47 GMT

کلمات تارند

معانی تاتار ،

اما من از پی پود بودن یا نبودن نبوده ام

هرچه به ذهن تو آمدن شعر است

هر چه به زبان من اما ...وحی غریب !

هی می روم،

تار در غبار و ،در پیاله آب،

شاید اشاره ئی ،آوازی،حرفی ساده یا سکوتی سرشار ،

چه می دانم،میان یافتن و دریافتن فاصله ئی ست ...

majanin — Thu, 11 Dec 2008 20:31:26 GMT

تسبیح ، سکوت ،جانمازو استخاره و

یک بیت خط خطی و چندین شهر پاره و

دستی که نقش میزد از یک حس بی نظیر

بر روی بوم چهره ی یک ماه پاره و

چندین قدم که دور می شد از نگاه زن

بی تاب می شد از نبود یادواره و

یک آسمانِ ابی و خورشید روی او

شب ها میان چشم دختر هی ستاره و

هی ماه و هی بلور چشمان مسافری

که می رود سراغ یک عشق دوباره و

اینجا همیشه زندگی تکرار می شود

مثل عبور یک نسیم از گوشواره و ...

سوال بی جواب

majanin — Tue, 30 Sep 2008 20:24:17 GMT

و در غروب لحظه ای که عقربه دوید با شتاب

تو هم برو که بی تو میتوان گریست یک مژه بدون آب و تاب

نیا به خاطرم ،نیا به خاطر خدای عاطفه

که تیره می شود تمام خاطرات من درون خواب

شکست پشت عابر غریب کوچه های باد

و شاخه درخت بید می خورد هماره پیچ و تاب

شبی میان آن همه کتاب و دفتر وقلم

تو ماندی و خدا و صد هزار مسئله ،سوال بی جواب

تو گفتی از خدا بپرس آخرش چه می شود ؟؟؟

چرا گناه ناشده مساویست با شکنجه و عذاب؟!!!

ندا رسید واقفم به حالتان از ابتدای بندگی

نشد کسی بدون جرم در جهان ما عقاب

همیشه روزنی به رویتان گشوده است

همیشه می شود براحتی دعای خوب مستجاب

پی نوشت۱:شرمنده از این همه روزهای نیامده و بدقولیهای مدام.

پی نوشت ۲:میدونم که غزلم پر از اشکال هست اگر نظری انتقادی دارید حتما بنویسید تا کاملش کنم

چون بعد از ۲ ماه به وبلاگم سر زدم دلم میخواست آپ کنم چ.ن نمیدونم دوباره کی این فرصت پیش بیاد

،و این رو هم میدونم که پر از اشکال هست...

شما به بزرگیتون ببخشید...

پی نوشت ۳:عید فطر بر همه وبلاگ نویسای خوب ایرونی و همه دوستای خوبم مبارک باد.

majanin — Tue, 03 Jun 2008 08:58:18 GMT

تو یک غروب غم انگیز میرسی از راه

که می برند مرا روی شانه های سیاه

صدای گریه بلند است و جمله هایی هم

شبیه تسلیت و غصه و غمی جانکاه –

به گوش یخ زده ام می رسد ،و فریادی

شبیه حرمت این لا اله الا الله !

و چشم هام ،که چشم انتظار تو هستند !

و بغض می کند آن جا جنازه ی من که

"تو" را همیشه" نفس " میکشید و "خود" را "آه" !

رسیده ام به :غزل ،گل ،شکوفه،دریا،ماه!

بدون تو ،همه ی عمر من دو قسمت شد :

"دقیقه های تکیده "،"دقیقه های تباه"

اگر چه متن بلندی ست درد دل هایم

سکوت می کنم و شرح قصه را کوتاه –

که باز جمعه رسید و نیامدی و شدند

"غروب جمعه"و مرگ"و "وجود من "همراه!

برای بدرقه ی نعش من بیا (هر روز)

که کار من شده سی بار مرگ (در هر ماه)

و کل دلخوشی زندگی من ،این که

تو یک غروب غم انگیز میرسی ار راه

" شعر از: مهدی زارعی"

التماس ادواری

majanin — Tue, 20 May 2008 18:43:32 GMT

دوباره شعر ،غزل ،بیت های تکراری

ترانه های قدیمی و کوچه بازاری

نگاه ملتمس بچه های دستفروش

دعا ،آدامس ،لواشک بگو خریداری

و عابری گه نگاهش به سمت دیگر بود

سیاه و منجمد و غرق در گرفتاری

گذشت از خم کوچه و مانده بود از او

غبار و هاله ای از دود تلخ سیگاری

دعا،آدامس،لواشک دو دست خالی و سرد

و باز قصه ی یک التماس ادواری

. . .

تمام حرف همین بود

زندگی جاریست

بهار

majanin — Tue, 13 May 2008 11:13:18 GMT

روزی که نا خواسته آمدیم

و دور و برمان پر بود از عاشقانه های ندانسته

فکر میکردیم

که دلی هست ،

که این همه علاقه بی پاسخ ِما را جواب دهد.

فکر میکردیم

گمان نکنم ،

اصلا به چه مربوط!؟

به کسی چه مربوط ...

که دلمان کوچک است و علاقه هامان بسیار...

به کسی چه مربوط که

چشمان من لو می رود

عشقم ،

دلم ،

لو می رود...

ستاره و بوسه و ساعت سه لو می رود...

ما هوای هم را دارم ؟

مگر نه!؟...

تو بغض کال خویش را همین جا بگذار برو

تا بهار باغ ما ،

دو فصل ِ سبز

فاصله است.

من همین جا

کنار اطلسی ها

باز آمدنت را به انتظار می نشینم.

پی نوشت 1.دوستان عزیزی که برام پیغام گذاشتید و به وبلاگم سر زدید از همتون

متشکرم که به یادم بودید.

پی نوشت 2. اگر بهتون سر نمی زدم و آپ نمیکردم به حساب بی معرفتیم

نذارید...

این چند مدت به خاطر امتحان ارشد درگیر درس بودم...قول میدم از این به بعد

هر شنبه آپ کنم و بهتون سر بز نم...

پی نوشت 3.این وبلاگ مخاطب مورد نظر رو پیدا کرده و دیگه نامه هاش برگشتی

نیست...

ضمیر مبهم

majanin — Sun, 02 Mar 2008 20:03:22 GMT

دیگر غزل ترانه ای زرد است، بعد از این

و دستهای عاطفه سرد است ، بعد از این

اینجا که دل به غصه مردی عجین نشد

مردی که چهره اش پر درد است، بعد از این

مردی که غصه اش فقط یک قصه بود و بس

مردی که سایه اش خود درد است، بعد از این

شبهای سوت و کور غزلهای بعد تو

مهمان یک تبسم زرد است است ،بعد از این

اینک توئی مخاطب این شعر نا تمام

عاشق ضمیر مبهم فرد است، بعد از این

نقاشی

majanin — Sat, 23 Feb 2008 09:18:18 GMT

با صورتی سفید_ ولی نیمه کاره_ زن !

طرحی شبیه آنچه کشیدی به جای من

هر روز التماس دو چشمم به دست توست :

- ای کاش می کشید برایم لب و دهن !

تا کی نگاه عاشق من ؟ تو ولی سکوت ...

گم می شود سکوت تو در ارتعاش " تن –

- بور " ی که عاشقانه تو را ساز می زند

ای بهترین بهانه ی تکرار زیستن

مرگم نشست ، خوب برایم حساب کرد :

- کامل نمی شوی به خدا ! جان این کفن !

بد پیله ام ؛ درست ! خودت جای من ببین

با عشق پر زدن شده ام کرم پیله تن

آخر نمیکشی تو برایم لب و دهن ؟

آمد

قلم کشید

به چشمان خیس زن

از چشم داغ خورده ی زن تا نگاه مرد

سرخی شرم گونه ی گیلاس ،لب ،دهن ...

گزند کلید

majanin — Thu, 14 Feb 2008 21:56:18 GMT

جا ماندن چتر و روشنائی باران بهانه بود

می دانستم دوباره بر می گردی ،

کلید خانه را با خود برده بودی ...

می دانستم که رفته ای ،که می روی

می روی همین حدود

بعد بوسه وعطر علاقه را به یاد می آوری

چمدانت را بر می داری

آهسته از کنار پرچین پر ستاره می گذری

دمی رو به دریا نگاه میکنی

کسی از کنار تو آهسته می گذرد

و تو رو به رفتگر کوچه می گویی:

سلام یعنی خداحافظ "عمو حیات "

من باید برگردم

چلچله ای زیر سقف چوبی خانه ،خواب است

انار هم گل داده است

انار گل داده از شته های کور می ترسد.

می دانستم دوباره برمی گردی

همیشه همین طور است

من خواب چراغ و پرده و آوازی آشنا دیده ام.

ما با فال حافظ و اذان گریه زاده می شویم

بعد بی جهت می رویم زندگی می کنیم

بعد شبی ... آشنایی با چهل کلید کهنه می آید

آهسته آوازمان می دهد :

جا ماندن چتر و روشنایی باران بهانه بود،

باید برویم !

و می رویم،

ودیگر آفتاب صبح فردا را نخواهیم دید .

"سید علی صالحی"

تولدم مبارک

majanin — Sat, 05 Jan 2008 11:51:18 GMT

"هزاره سوم "

شاید که در هزاره ی سوم

رمز جهان ،نگاه تو باشد.

شاید که با دهان آبی آواز

نام تو را به زبانی که عشق می فهمد ،

در چایخانه ها ، در متروئی که

به سوی بهار خواهد رفت _

در ایستگاه بعدی ِ لمس دو دست ،دو لبخند ،

در چهار راه بوسه بخوانند.

شاید که در هزاره ی سوم ،

آواز آدمی

بی وزن و ستاره نماند.

شاید که ترس را

وهم کلاغ پیر بدانند.

شاید تو هم بتوانی آینه را خبر کنی

تا در سپیده دریابد،

که در هزاره ی دوم

ما شاعران مرثیه بودیم .

تابوت ما ،

سرود روشن ما بود.

دروازه های جهان بسته بود

شعر،

تنها بود.

و عصر نامه ای ننوشت

آسمان چرا پوکید؟!

یا آن ستاره کوچک چرا پریشان شد؟

هی های!

بر طبل حادثه دستی بزرگ می کوبد.

انسان کهنه دفن می شود ،

تا در هزاره سوم

انسان تازه بروید.

"اسدالله عمادی"