دیگر غزل ترانه ای زرد است، بعد از این

 و دستهای عاطفه سرد است ، بعد از این

اینجا که دل به غصه مردی عجین نشد

مردی که چهره اش پر درد است، بعد از این

مردی که غصه اش فقط یک قصه بود و بس

مردی که سایه اش خود درد است، بعد از این

شبهای سوت و کور غزلهای بعد تو

مهمان یک تبسم زرد است است ،بعد از این

اینک توئی مخاطب این شعر نا تمام

عاشق ضمیر مبهم فرد است، بعد از این

با صورتی سفید_ ولی نیمه کاره_ زن !

طرحی شبیه آنچه کشیدی به جای من

هر روز التماس دو چشمم به دست توست :

-       ای کاش می کشید برایم لب و دهن !

تا کی نگاه عاشق من ؟ تو ولی سکوت ...

گم می شود سکوت تو در ارتعاش " تن –

-       بور " ی که عاشقانه تو را ساز می زند

    ای  بهترین  بهانه ی  تکرار  زیستن

   مرگم نشست ، خوب برایم حساب کرد :

-       کامل نمی شوی به خدا ! جان این کفن !

     بد پیله ام ؛ درست ! خودت جای من ببین

       با عشق پر زدن شده ام کرم پیله تن

       آخر نمیکشی تو برایم لب و دهن ؟

     آمد

    قلم کشید

    به چشمان خیس  زن

    *

   از چشم داغ خورده ی زن تا نگاه مرد

   سرخی شرم گونه ی گیلاس ،لب ،دهن ...