سطر اول را که می نویسد

ورقه را خط خطی میکند

و خودش را مچاله!

نویسنده ای کهنسال است

و زندگی اش را سیاه می کند

در پایان روز

_مثل هر روز _

تمام سطر های  زندگی اش خط خطی است

و سطل زباله

پر از روزهای مچاله!

    شک  ، چون هیولایی دهان باز میکند

     ،وتکه تکه  ،  مرا می بلعد

    خفته ام ،

   به اعماق گودا لی

   که هیچش راهی به بیرون نیست.

    دل خوشم،   به گهگاه  ِ سر کشیدن تو 

    گر چه  هرگز از سپیدی سرشار ِ بیرون ، تهی

                                                                                  سیاهی درون را نخواهی دید.        

  تاریکی،   چشم در چشم من دوخت و

                                                                                   به خواب رفت  .     

  شک  ،تاریکی خفته را بیدار می سازد    

                                                                و من ِ مست را هوشیار.

پا ئین نیا که دیگر  ،   به تو هم

 هیچ امیدی   نیست

                                        که   لغزش   پایت

                                                                               حتی ،

                                                                                           سنگی  از سنگ بر نمی دارد.

     خدای سنگی من !

                      دل کوهم از تو پر  است.