سلام ۸۶ خسته تو راه مونده

با خودت از انتظار اين قرن و سال و ماه چي آوردي؟

من خيلي وقته كه انتظار اومدنت رو ميكشيدم.

حالا بگو ببينم سهم من از اين همه انتظار چقدره؟

زود تر بيا،من پشت در خونه با دو تا چشم منتظر دارم ثانيه شماري ميكنم كه بيايي!

سال ۸۶ به همه اونايي كه منتظر اومدنش بودن تبريك ميگم.

با آرزوي سالي خوب  به انتظار قدمهاي بهار ميريم.

حالا بیا ببار تا آخر دنیا

قحطی گریه که نیامده

که راضی به این چشمهای ابری نمی شوی؟؟؟

قحطی زده از این همه خشک سالی

چرا سراغ از دیده ی دریایی ام نمی گیری؟!

نکند شور آب این دریا

به مزاجت نمی سازد،هان؟!

تو اصلا میدانی فرق دیده و دریا چیست؟

نمیدانی...

بگذار بگویمت ...

که دریا بی دلیل می بارد و

دیده از دلتنگی...

حالا هی پا به پای این ابرها

برای باز نیامدنت دلیل می آوری که چه؟

می خواهی این اشکهای بی دلیل و با دلیل

سیل ویرانی به بار آورد...؟

لا اقل تو جلدی بیا که ابرهای دلتنگی آرام بگیرد

                                                             مهدی...!!!

که یه روز سبز بهاری

تنها بهونه زندگیمو 

                              ازم گرفت و

                                              چشمام واسه همیشه ابری کرد.

دارم کم کم به اولین سالگرد جدایی مون نزدیک میشم

 ولی

هنوز رفتنتو باور نکردم

که برای از دست دادنت به سوگ بشینم.

مطمئن هستم که نوشته هامو خوندی و به مرگ واژه هام ایمان آوردی

ولی با اینکه می دیدی و می شنیدی که چه قدر تنهام

تو سرمای زمستون امسال دستای کوچیکمو رها کردی و رفتی.

دلم گرفته .دلم خیلی گرفته

حالا که رفتی

حالا که مردم

حالا که دیگه من گلت نیستم و شدم دوسته عادی تو

حالا که دیگه واسه دیدنم بی تاب نمیشی

حالا که دیگه شبا به یکی دیگه میگی شب بخیر گلم

حالا که دیگه صبحها با زنگ من بیدار نمیشی

حالا که من تو دنیای تو هیچ جایی ندارم

لا اقل دلمو پس بده که این چشمای ابریم  آروم بگیره

خاطراته با تو بودن  مثل یه دفتر مشق باطله ست که باید 

  تو چهارشنبه سوری امسال بسوزه

                                        تا آخرین برگش

                                                        که از همه سیاه تر بود.