و چون گل ها

                                                                 ساده و

                                                                             از خود بی خود

بادا پروانه ای شوم

                           که در شعله ی عشق تو

                                                                 فرو می شود.

هر پیوند یک آینه است

                                 هویت تو را باز تاب می دهد.

                                                     و سرنوشتمان به جدایی

عشقمان به جنون

                          لبخندنام به زهر خند:

                                                          و دلهامان به سیاهچال اندیشه های کال.

آیا سهم ما از زندگی همین کوره راه باریک و بی سرانجام بود؟

آیا ما...نه بگذار روشنتر بگویم:

ما زندانی عقاید خویشیم:

ما برده ی  توهم و زاده ی نفرتیم:

ما عشق نمی ورزیم که خیانت میکنیم

                                                      به دلهای کوچک در بند.

ما اشغالگران خانه ی عشق ایم نه آن عاشق همیشگی.

ما تن به اسارت افکارمان داده ایم:

                                                  ما دل بهم نداده بودیم.

                   داغ داغ

                                هر اناری هزار تا دانه داشت.

دانه ها عاشق بودند

                              دانه ها توی انار جا نمی شدند

انار کوچک بود

                   دانه ها ترکیدند و انار ترک برداشت.

                                                               خون انار روی دست لیلی چکید.

لیلی انار ترک خورده را از شاخه چید.

                                                   مجنون به لیلی اش رسید.

خدا گفت:راز رسیدن فقط همین بود

                                                کافیست انار دلت ترک بخورد.