نوشد جهان کهنه و فرقی نکرد حال

یک سال دیگه هم از سالهای بد زندگی تمام شد

و من باید خدارو شکر کنم که پوستی به این

 کلفتی به من داده که بعد از این همه ماجرا

و اتفاقهای ناجور ُهنوز نفس می کشم.

خدایا شکرت.

نمیدونم چراُولی احساس میکنم بعد از این

سیزده روز کزایی قراره یک اتفاقایی تو زندگیم رخ بده.

البته زیاد دلمو بهش خوش نکردم.

چون من هر سال از این فکرا می کنم. سال ۱۳۸۵ هم داره میاد.

قدمش رو چشم.

عید همه بلاگرای ایرونی هم مبارک باشه.

شاید جایی دیگر

                            و شاید هیچ زمانی

فرصت ابراز این غم گلایه موزون

                                               پیش نیاید ...

که من وتو

                  در این پهنه ی وسیع

                                              به آواز دل خسته ی هم گوش دهیم.

دلتنگ نباش

                  بهانه نگیر

                                سخن بی واهمه گفتن از عشق شیرین است

با من از عشق

                        بی پروا سخن بگو

                                                    ...

                                                          من راز چشمهای تو را از برم.

خودت هم میدونی همه ی اینها خیال و توهمه .

از این دنیای برزخی که برای خودت ساختی بیا بیرون.

تو آدمی

             حق داری زندگی کنی

                                            بیا بسازیم

چقدر دیگه باید دنیا رو سرت آوار بشه تا بفهمی داری اشتباه میکنی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

 بیا بسازیم.