تبليغاتX
نامه های برگشتی

سه شنبه 1387/03/14

 

 

تو یک غروب غم انگیز میرسی از راه

 

که می برند مرا روی شانه های سیاه

 

 

صدای گریه بلند است و جمله هایی هم

 

شبیه تسلیت و غصه و غمی جانکاه –

 

 

به گوش یخ زده ام می رسد ،و فریادی

 

شبیه حرمت این لا اله الا الله !

 

 

و چشم هام ،که چشم انتظار تو هستند !

 

و بغض می کند آن جا جنازه ی من که

 

 

"تو" را همیشه" نفس " میکشید و "خود" را "آه" !

 

رسیده ام به :غزل ،گل ،شکوفه،دریا،ماه!

 

 

بدون تو ،همه ی عمر من دو قسمت شد :

 

"دقیقه های تکیده "،"دقیقه های تباه"

 

 

اگر چه متن بلندی ست درد دل هایم

 

سکوت می کنم و شرح قصه را کوتاه –

 

 

که باز جمعه رسید و نیامدی و شدند

 

"غروب جمعه"و مرگ"و "وجود من "همراه!

 

 

برای بدرقه ی نعش من بیا (هر روز)

 

که کار من شده سی بار مرگ (در هر ماه)

 

 

و کل دلخوشی زندگی من ،این که

 

تو یک غروب غم انگیز میرسی ار راه

 

 

 

                                 " شعر از: مهدی زارعی"

 

 

نوشته شده توسط سمانه دارائی در 12:29 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

سه شنبه 1387/02/31

التماس ادواری

 

دوباره شعر ،غزل ،بیت های تکراری

 

ترانه های قدیمی و کوچه بازاری

 

نگاه ملتمس بچه های دستفروش

 

دعا ،آدامس ،لواشک بگو خریداری

 

و عابری گه نگاهش به سمت دیگر بود

 

سیاه و منجمد و غرق در گرفتاری

 

گذشت از خم کوچه و مانده بود از او

 

غبار و هاله ای از دود تلخ سیگاری

 

دعا،آدامس،لواشک دو دست خالی و سرد

 

و باز قصه ی یک التماس ادواری

 

 .  . .

          تمام حرف  همین بود

                                              زندگی جاریست

 

 

نوشته شده توسط سمانه دارائی در 10:14 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

سه شنبه 1387/02/24

بهار

 

 

 روزی که نا خواسته آمدیم

 

 

 و دور و برمان پر بود از عاشقانه های ندانسته

 

 

  فکر میکردیم

 

 

 

که دلی هست ،

 

 

 

که این همه علاقه بی پاسخ ِما را جواب دهد.

 

 

فکر میکردیم

 

 

 

گمان نکنم ،

 

 

اصلا به چه مربوط!؟

 

 

به کسی چه مربوط ... 

 

 

 

که دلمان کوچک است و علاقه هامان بسیار...

 

 

 

به کسی چه مربوط که

 

 

 

چشمان من لو می رود

 

 

 

عشقم ، 

 

 

 

                    دلم ،

 

 

                                    لو می رود...

 

 

 

ستاره و بوسه و ساعت سه لو می رود...

 

 

 

ما هوای هم را دارم ؟

 

 

                                  مگر نه!؟...

 

 

تو بغض کال خویش را همین جا بگذار برو

 

 

تا بهار باغ ما ،

 

 

                     دو فصل ِ سبز

 

 

                                      فاصله است.

 

 

من همین جا

 

 

                 کنار اطلسی ها

 

 

                       باز آمدنت را به انتظار می نشینم.

 

 

 

 

 

پی نوشت 1.دوستان عزیزی که برام پیغام گذاشتید و به وبلاگم سر زدید از همتون

 

 

متشکرم که به یادم بودید.

 

 

پی نوشت 2. اگر بهتون سر نمی زدم و آپ نمیکردم به حساب بی معرفتیم

 

 

نذارید...

 

این چند مدت به خاطر امتحان ارشد درگیر درس بودم...قول میدم از این به بعد

 

 

 هر شنبه آپ کنم و بهتون سر بز نم...

 

 

 

پی نوشت 3.این وبلاگ مخاطب مورد نظر رو پیدا کرده و دیگه نامه هاش برگشتی

 

 

 

 نیست...

نوشته شده توسط سمانه دارائی در 2:44 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

یکشنبه 1386/12/12

ضمیر مبهم

دیگر غزل ترانه ای زرد است، بعد از این

 

 

 و دستهای عاطفه سرد است ، بعد از این

 

 

اینجا که دل به غصه مردی عجین نشد

 

 

مردی که چهره اش پر درد است، بعد از این

 

 

مردی که غصه اش فقط یک قصه بود و بس

 

 

مردی که سایه اش خود درد است، بعد از این

 

 

شبهای سوت و کور غزلهای بعد تو

 

 

مهمان یک تبسم زرد است است ،بعد از این

 

 

اینک توئی مخاطب این شعر نا تمام

 

 

عاشق ضمیر مبهم فرد است، بعد از این

 

 

 

نوشته شده توسط سمانه دارائی در 11:34 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

شنبه 1386/12/04

نقاشی

 

با صورتی سفید_ ولی نیمه کاره_ زن !

 

 

طرحی شبیه آنچه کشیدی به جای من

 

 

 

هر روز التماس دو چشمم به دست توست :

 

 

-       ای کاش می کشید برایم لب و دهن !

 

        

تا کی نگاه عاشق من ؟ تو ولی سکوت ...

 

 

 

گم می شود سکوت تو در ارتعاش " تن –

 

 

 

-       بور " ی که عاشقانه تو را ساز می زند

 

 

 

    ای  بهترین  بهانه ی  تکرار  زیستن

 

 

 

   مرگم نشست ، خوب برایم حساب کرد :

 

 

 

-       کامل نمی شوی به خدا ! جان این کفن !

 

 

 

     بد پیله ام ؛ درست ! خودت جای من ببین

 

 

 

       با عشق پر زدن شده ام کرم پیله تن

 

 

 

       آخر نمیکشی تو برایم لب و دهن ؟

 

 

 

     آمد

 

 

    قلم کشید

 

 

    به چشمان خیس  زن

 

 

    *

 

 

   از چشم داغ خورده ی زن تا نگاه مرد

 

 

 

   سرخی شرم گونه ی گیلاس ،لب ،دهن ...

 

 

 

 

 

نوشته شده توسط سمانه دارائی در 12:49 بعد از ظهر |  لینک ثابت   •